Pers

Bart Tuinman met 'zijn'

Blue Tone Big Band in de Kwaker

Van onze medewerkster
SONJA BIKKEL

WESTZAAN - Jongeren uit de jaren '40 en '50 gingen om te dansen vaak naar een Big Band. Swing was modern en stond garant voor een lekkere avond. De Blue Tone Big Band werd in de nadagen van dat tijdperk opgericht en meer dan 50 jaar later bestaat de band nog steeds. Onder leiding van Westzaner Bart Tuinman (34) is de band van een ouderwets dansorkest een all-round jazzorkest geworden.

Zaterdag 22 maart geeft de band in dorpshuis de Kwaker in Westzaan een concert, waar naast klassieke swing van Benny Goodman, Glenn Miller, Duke Ellington en Count Basie ook modernere Big Bandmuziek wordt gespeeld.
"Van 1930 tot 2003 - wij spelen een ontzettend gevarieerd repertoire", aldus muzikaal leider en getalenteerd trompettist Bart Tuinman. In huize Tuinman ademt alles muziek. In elke ruimte van het huis staan of hangen instrumenten. Een enorme contrabas uit de negentiende eeuw staat in de huiskamer te pronken naast de zwarte piano uit 1878. Achter de zithoek staat een basgitaar, terwijl de hal gevuld is met 'zo'n stuk of zes toeters'. Saxofoons, een drumstel. En overal muziekboeken en arrangementen. Zelfs in de schuur staat een instrument, een Chinese contrabas voor buiten. "De cd-collectie, zo'n 700 a 800 jazz cd's, is verplicht naar boven verhuisd", vertelt Tuinman lachend.
Op de vraag waar zijn passie voor muziek en trompet vandaan komt, vertelt hij dat hij op vierjarige leeftijd al trompet wilde spelen.

Blokfluitles
"Dat kwam door een plaat van Louis Armstrong van mijn ouders, die veel jazzplaten hadden. Prachtig vond ik dat. Mijn ouders hebben me echter op blokfluitles gedaan toen ik zes was. Dat vond ik helemaal niks. De leraar vond het ook niks, want die zei tegen mijn moeder 'Stop maar met die muzieklessen, want hij is niet muzikaal'. Toch heb ik het twee jaar volgehouden. Op mijn tiende mocht ik naar Fanfare Crescendo, waar ze bugelspelers nodig hadden. Liever had ik trompet gespeeld, maar ik moest verplicht op de bugel beginnen. Dat ging goed en ik haalde mijn A en B examens, totdat ik op mijn veertiende een beugel kreeg en het spelen zo zeer ging doen. Niks lukte meer, dus ben ik maar gestopt."
"Dat ik nu nog speel komt door buurman Klees. Hij vond het zonde dat ik niet meer speelde en kwam met een bariton aanzetten in de hoop dat ik daarop wel kon spelen met een beugel. Inderdaad lukte dat en ik vond het helemaal te gek, waardoor ik nog twee jaar lang bariton heb gespeeld bij Crescendo. Nadat mijn beugel eruit was gegaan wilde ik toch trompet spelen, maar bij de fanfare hadden ze mij als bugelspeler nodig. Dat heb ik opgelost door heel veel zaterdagen bij mijn vader te werken om geld te verdienen, zodat ik een trompet kon kopen. Gelukkig mocht ik daarna bij Crescendo op de trompet verder." Tuinmans voorkeur ging al heel vroeg uit naar Big Bandmuziek. Hij was helemaal gek van de Zaanse Big Band van Jan Molenaar. Daarom trok hij op vijfienjarige leeftijd de stoute schoenen aan en vroeg Molenaar of hij in het orkest mocht spelen.

"Jan moest schaterlachen en stelde voor auditie te doen. Tenslotte was driekwart beroeps. Bij Frits Paul mocht ik voorspelen, maar ik had er geen kaas van gegeten." Toch mocht hij als vijfde trompettist meespelen, want toon en techniek waren in orde. Op zestienjarige leeftijd werd de jonge, talentvolle trompettist via deze Big Band naar het Sweelinck Conservatorium geloodst, waar hij op maandagavond priveles kreeg.
Na zijn middelbare schooltijd studeerde hij drie jaar trompet aan het conservatorium. Intussen bracht hij zijn muzikale talent bij vele orkesten in praktijk.
"Ik ben een podiumdier en leerde veel op de buhne. Daar was ik dan ook elke avond te vinden, niet in de studeerkamer. Ik speelde in salsa- en Surinaamse orkesten, Big Bands en jazz ensembles en speelde veel oude stijl jazz. Daardoor kwam ik als jonge jongen via Sytze van Duin, toenmalig trompettist bij de Dutch Swing College Band, terecht bij de New Orleans Syncopators met onder anderen trombonist George Kaatee en klarinettist Bernhard Berkhout. Trompet spelen was mijn lust en mijn leven, dus liet ik mijn studie maar voor wat het was."
Rond zijn 26e stapte Tuinman naar Ack van Rooijen om priveles te nemen. "Van Rooijen was solist bugel en trompettist bij de Skymasters en ik bewonderde hem mateloos. Hij motiveerde mij al gauw om aan het Koninklijk Conservatorium in Den Haag af te sutderen en dat heb ik in 1999 gedaan." Momenteel ben ik bezig met het opnemen van mijn eerste solo cd, geproduceerd door Fred Snel.
Op de leeftijd van 21 jaar kwam Tuinman voor de Blue Tone Big Band te staan als dirigent en doet dat nog steeds enthousiast. Als geen ander weet hij de bandleden te motiveren zich muzikaal te ontwikkelen. Van een ouderwets dansorkest is de band een allround jazzorkest geworden met een 'ontzettend gevarieerd repertoire'. Funky grooves in de stijl van Benjamin Herman, feestelijke rock-'n-roll, mooie latin arrangementen en klassieke swing van Duke Ellington, Count Basie, Glenn Miller en Benny Goodman.
Speelplezier is de belangrijkste drijfveer van de twintig muzikanten, die in het dagelijks leven onder andere student, boekhouder, ingenieur, doctorandus en levensmiddelentechnoloog zijn.
Tuinman zelf geeft muziekles bij Harmonie Concordia in Oostzaan en heeft sinds vorig jaar september een baan als leerkracht op de Floraschool in Wormerveer.

Zaanstreek
"Met optredens door heel Nederland en Duitsland wilde het orkest ook wel eens in de Zaanstreek spelen. In Westzaan was niet veel activiteit meer op jazzgebied, waardoor het idee ontstond een concert in dorpshuis de Kwaker te geven. Mijn echtgenote Angela, die ook als saxofoniste in de band speelt en trompettiste Marti hebben het concert georganiseerd. Ze werden met open armen ontvangen in het dorpshuis. Mocht het optreden een succes worden, dan willen we elk jaar een concert geven. Belangrijk is vooral, dat het een ongedwongen gezellige avond owrdt, waarbij gedanst kan worden, een biertje gedronken, alles overgoten met veel luister- en kijkplezier."

Het concert wordt zaterdag 22 maart 2003 gehouden in de Kwaker, J.J. Allanstraat 127 in Westzaan. Aanvangstijd 20.00 uur. Kaarten zijn verkrijgbaar aan de zaal of kunnen gereserveerd worden via 075 - 622 60 70 of via B.T.Music@hetnet.nl.

Kunst na Arbeid maakt er

een ware happening van

NOORD HOLLANDS DAGBLAD, NIEUWE NOORDHOLLANDSE COURANT 26-04-2004

Voorjaarsconcert van Muziekvereniging Kunst na Arbeid, zaterdag in theater de Purmaryn PURMEREND. Onder leiding van Luc Mager. Medewerking verleende Blue Tone Bigband onder leiding van Bart Tuinman en zang door Jack Smits en Myrtho Pijlman.

Traditiegetrouw bood Kunst Na Arbeid een gast(orkest) gelegenheid om zich in een gezamenlijk programma te presenteren.

Dit keer was dat de Blue Tone Big Band, gecompleteerd met zang en dans. Samen haalden de orkesten onder de titel 'Back in time' in harmonieuze sfeer, elk op zijn eigen wijze, de muziek van een halve eeuw geleden terug: de fourties, fifties en sixties. Voor een volle zaal werd deze avond een feest, een ware happening, ook al omdat in de voorstelling niet alleen met noten werd gestrooid, maar de hele aankleding van het toneel met een fraaie, ietwat nevelige belichting ertoe bijdroeg, dat iedereeen in gedachten werd teruggevoerd naar de tijd van de rock-'n-roll, Beatles en Elvis Presley. Voeg daarbij het opreden van een aantal dansers en danseressen, die bij de muziek een stijlvolle uitbeelding neerzetten en het avondje zat helemaal rond.
Kunst na Arbeid opende met een selectie van melodieën uit West Side Story, een arrangement waarin de afwisselende stemmingen fraai werden geïnterpreteerd en 'in the mood' opende voor 'Have you met Miss Jones', door Blue Tone Bigband met zanger Jack Smits.
In het gedeelte voor de pauze ging het non-stop door, waarbij Jack Smits zich als solist afwisselend bij bij beide orkesten liet horen. Samen met Myrtho Pijlman zong hij bijvoorbeeld het duet 'Something stupid' met begeleiding van Kunst na Arbeid, maar even zo prettig voelde hij zich thuis bij Blue Tone Bigband in 'Ain't that a kick in the head'. Het was een perfecte samenwerking tussen orkesten en zangers. Ook werden er vele mooie solo's ten beste gegeven.

Vreemde eend
Voor de pauze vertolkte Kunst na Arbeid het werk: 'Air', eigenlijk een beetje een verstilde vreemde eend in de rumoerige bijt: wel een moderne compositie maar op de keper beschouwd een 'gepikte' melodie van een grote klassieke meester.
Na de pauze ging het 'thirties-fifties' programma op dezelfde voet verder met 'Jesus Christ Superstar' door Kunst na Arbeid in een fraaie vertolking. Ook 'Cent Mille Chansons' dat eveneens de hand van een oude meester verraadde, maar in een modern jasje was gestoken, passeerde de revue.
Blue Tone Bigband deed er echter snel weer een schepje bovenop met 'The lady is a tramp' en 'Sing, sing, sing' . Met 'Mr. Bojangles' werd het concert in gezamenlijkheid besloten. Het publiek wilde meer, maar dirigent Mager besliste dat het wel mooi was geweest.

ERNY VAN DE KLEUT